Onze jongste telg in de familie heet Dorus en kwam vorige week zondag totaal onverwacht ons gezin binnen. Vriendin van Berber had hem gevonden in de schuur van beppe (oma). Moederpoes was weg en de kleine was heel mager en bibberig. "Mag ie zolang bij ons mam? Toeoeoeo...?" Tja, je begrijpt dat ik geen weerstand kon bieden een twee paar smekende ogen. Dus poes (of kater denken we) bij ons en binnen een paar dagen was er van het bange magere katje niets meer over. Dorus eet tegen de klippen op en speelt dat het een lust is.
Maar na eerst een weekje in een doosje te hebben geslapen, was hij toe aan een echt mandje/hokje. In het achterhuis vond ik nog een 15 jaar oude krabpaal met hokje eronder. De muisgrijze teddystof was wat versleten hier en daar, maar met een hippe hoes erom is Dorus weer helemaal bij de tijd!
En dat ie het leuk vindt is duidelijk.
Wie zei dat katten niet een hip verblijf mogen hebben?
